ساعت 4 شده و من همچنان در مطب آقای دکتر نشسته ام ... قبلن این انتظار و اتلاف وقت برام مهم نبود و با خوندن یه کتاب که همیشه همراهم بود، میگذشت ... ولی وقتی بچه ات رو سپرده باشی دست یه نفر، اونوقته که هر دقیقه برات یه قرن میگذره و هی ساعت رو نگاه می کنی و دقیقه ها رو میشمری ... هیچ کتابی هم نمیتونه اینقدر سرت رو گرم کنه که گذشت زمان رو حس نکنی و بچه رو هم فراموش کنی ... وقتی انتظار از نیم ساعت بشتر میشه اونوقته که حس می کنی یواش یواش دارن تو دلت رخت میشورن ... دست میبری به تلفن که زنگ بزنی و از خونه خبر بگیری بعد فکر میکنی که "بی خبری خودش خوش خبریه" چون اگه خبری بود حتما زنگ میزدن ... پس بی خیال میشی و سرت رو با آدم های تو مطب گرم میکنی ... یکی خوابیده .. یکی داره روزنامه می خونه ..دونفر با هم پچ پچ میکنن ....
یه هو در باز میشه و مادری با یه دختر بچه بامزه 4-5 ساله وارد میشه ... از چشم های دخترک شیطونی می باره و از چشم های مادرش خستگی و این یعنی سوژه جدیدی که نمی زاره حوصله آدم خیلی هم سر بره ... مادر میشینه و پرخاش گرانه به دخترش هشدار میده: " بشین پیش من و تکون هم نخور!" ... خوب تا 3-4 دقیقه اوضاع آرومه ... یواش یواش دخترک شروع میکنه به کش و قوس اومدن ... و مادر بازهم غر میزنه ... بعد دخترک از صندلی بالا میره و رو پشتیش سر می خوره ... بازهم مادر غر میزنه ... یواش یواش دخترک اتاق انتظار رو میگذاره روسرش ... از این ور به اونور میدوه ... از صندلی ها بالا می ره و مادر همچنان نشسته و غر میزنه ... دخترک هی می دوه و داد میزنه "خسته ام بریم خونه ، خوابم میآد" .. و مادر همچنان میغره که "ساکت! بگیر بشین بچه جون! الان نوبتمون میشه!"
چند تا از خانم ها سرشون رو میکنن تو کیفشون و شروع به گشتن می کنن .. یکی شکلات در می آره ، یکی یه مداد و کاغذ ، یکی آدامس و خلاصه همه سعی در ساکت کردن دخترک دارن ... و مادر همچنان که تشکر میکنه زیر لب غر میزنه ... 5 دقیقه بعد دخترک ساکت رو یه صندلی نشسته و مشغول نقاشیه ...
و من پیش خودم فکر می کنم که گه گاه والدین بیشتر از بچه هاشون احتیاج به تربیت و یادگیری دارن ...
پ.ن.: بالاخره ساعت 5:20 موفق به دیدن دکتر میشم ... و همچنان دراین ابهام باقی میمونم که تنظیم کردن وقت مطب کار سختیه یا این وقت مردمه که ارزش نداره ؟!!!!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر