فوبیای "مادر بد"

ساعت 9 شب - یکی از روزهای خدا
سرم به شدت درد می کنه ... روی تخت دراز کشیده ام... چشم هام رو بهم فشار میدم بلکه زودتر خوابم ببره و از این "میگرن" وحشتناک خلاص بشم ...

یه چیزی ته دلم نمی گذاره بخوابم ... صدای خنده و بازی پسرکم با آقای پدر از اون یکی اتاق میاد... به خودم می گم "نخواب! مسواکش مونده!" ...

میون همه جور کمکی که آقای پدر تو خونه داری و بچه داری میکنه، دو کار هست که اصلا سراغش نمی ره ... یکی ناخن های پسرک رو گرفتن و یکی هم مسواک زدن براش ...

بی حال تر از اونی هستم که بتونم بلند بشم ... دوباره و دوباره با خودم زمزمه می کنم "نخواب! مسواکش مونده!" ... "نخــــــواب! مسو.........

نمی فهمم کی خوابم برده ..صبح با عذاب وجدان بیدار میشم و چند ساعتی طول میکشه تا به خودم بقبولونم که با یه شب مسواک نزدن هیچ اتفاقی برای دندون های پسرکم نمی افته


ساعت 12:30 - یکی دیگه از روزهای خدا
تازه از بیرون رسیدم ... تا پامون به خونه میرسه پسرکم میگه" مامان! غذا!" ... هنوز مانتو در نیاورده می پرم تو آشپزخونه ... نیمرو! ...اه! تخم مرغ نداریم! ... فیله مرغ ها هم که یخ زده! ...

اگه خودم بودم نون و پنیر می خوردم با چای! ...ولی این فسقلک رو چکار کنم ... بی خیال میشم ..سریع یه ساندویچ نون و پنیر و گردوی پر ملات براش درست میکنم و می دم دستش ... با لذت میخوره و میره با اسباب بازی هاش مشغول میشه

ولی عذاب وجدان منو رها نمی کنه ... آخه این چی بود بهش دادم ! این هم شد غذا! ... و این غذاب با من همراهه تا شب که پسرکم شامش رو پر و پیمون میخوره و من خیالم راحت میشه ...

آقای پدر میخنده و میگه" باور کن خاصیت اون پنیر و گردو کمتر از یه تکه مرغ و برنج و یه قاشق آب خورش نیست!"

میدونم! همه اینها رو می دونم .... ولی بازهم میترسم ... از چی؟ ...واقعا نمیدونم! ..گاهی از خودم میپرسم مثلا چی میشه: "قد نمی کشه؟" ، "مواد مغذی بهش نمی رسه؟" ، " آخه چی؟" ولی بازهم جوابی ندارم که به خودم بدم بجز ترس از این که مادر بدی باشم و خوب به پسرکم نرسم .....